3 desember kom ég úr skólanum þá lá Felix alveg kyrr en heilsaði mér ekki eins og hann var vanur að gera og þá vissi ég að það væri eitthvað að. Mamma sagði mér að hann hafi komist uppá borðið sem var úti á palli og hafði hoppað niður og lamast á aftari hluta líkamans. Við rukum til dýralæknis og hann fór í röntgen og þá kom í ljós að hann hafi brákast á hryggjasúlunni. Dýralæknirinn sagði að hann mundi jafna sig en þetta yrði hægur batavegur. Hann fékk sterasprautu og morfín fyrir sársaukanum og þannig var rútínan næstu 2 dagana. Svo á Laugardaginn 6 desember versnaði hann Felix og lamaðist á fremri hlutanum. Svo um kvöldið var ég að passa fyrir nágrannan og þá fékk ég símtal frá mömmu um að koma heim strax. Ég fékk vin minn til að passa fyrir mig og rauk eins og skot heim. Þegar að ég kom inn um hurðina voru allir uppí rúmi og Felix var þar líka. Mamma sagði við mig að hann væri að fara og ég þyrfti að kveðja hann. Hann var hættur að anda og ég tók hann strax í fangið og lá með hann þar til hann dó. Þetta var svo hræðilega erfitt kvöld.
Litli engillinn minn ég man þegar að þú komst fyrst til okkar ég lá með þig uppí rúmi í marga klukkutíma og lék við þig og kúrðum okkur saman. Þú varst alltaf svo kátur og þvílík fagnaðarlæti þegar að ég kom heim úr skólanum. 6 desember 2008 var erfiðasta kvöld sem ég hef upplifað en ég veit að það var verra fyrir þig og ég vildi óska þess að ég hefði getað dregið úr sársaukanum þínum ástin mín. Ég veit að þú ert á betri stað og þjáningarnar á enda. Ég mun alltaf elska þig og ég mun aldrei gleyma þér ástin mín.
)
