Eins og žegar fólk tekur ķ hendurnar og heilsast žegar žaš hittist, žefa hundar aš afturendanum af hvor öšrum. Hver hundur hefur sérstaka lykt, og aš žefa er žeirra leiš til aš segja ,,Halló! Hver ert žś? Lykt hundsins veršur til ķ endažarmskyrtlunum, sem eru tveir geymslusekkir sitt hvoru megin viš endažarmsopiš sem innihalda lyktandi vökva (vakar, sżklar og daušar frumur).
Žegar hundar gera žarfir sķnar losnar örlķtiš aš žessum vökva śt. Tališ er aš hlutverk kyrtlanna sé aš merkja sér svęši, en žaš er ekki vitaš fyrir vķst. Sekkirnir tęmast yfirleitt įn vandamįla. En stundum stķflast kyrtlarnir. Algeng įstęša fyrir žessu, sérstaklega ķ smįhundum, er aš op sekkjanna eru of lķtil til aš vökvinn geti runniš aušveldlega śt. Stundum er žaš žannig aš hęgširnar eru of linar og žrżsta žvķ ekki į sekkina svo žeir tęmist, eša vökvinn ķ sekkjunum veršur of žykkur til aš komast śr. Einnig hafa sumir dżralęknar sett samasem merki į milli fęšuofnęmis og óžols og stķflašra/bólgna kyrtla.
Įn tillits til vitaskuld, safnast saman vökvinn sem orsakar aš sekkirnir žrśtna og verša bólgnir. Hundinum lķšur žį illa og klęjar. Stķflašir endažarmskyrtlar geta einnig sżkst.
Hundar meš stķflaša endažarmskyrtla lķšur tķmabundiš betur ef žeir sleikja svęšiš. Žeir reyna einnig aš lįta sér lķša betur meš žvķ aš draga rassinn eftir gólfinu, vagga sér žegar žeir sitja , reyna aš klóra sér į svęšinu og naga į sér afturfęturna. Vandamįliš viš žaš er, aš getur ert svęšiš meira.
Vandinn leystur
Stķflašir endažarmskyrtlar eru ekki įnęgjulegir, en žeir eru sjaldan alvarlegir og oftast er aušvelt aš mešhöndla žį: Fjarlęgja žarf vökvann śr sekkjunum Žaš léttir į óžęgilegum žrżstingi hjį hundinum. Lang flestir fara meš hundana til dżralęknis sem sér um aš kreista śr, og ganga śr skugga um aš allt sé ķ lagi. Margir hundar fį žetta allavega einu sinni į ęvinni, en hjį öšrum er žetta yfirstandandi vandamįl. Stundum žarf aš dżralęknirinn aš skola śr kirtlunum. Žó žetta sé sjaldan alvarlegt, žį lķšur hundunum ekki vel meš stķlaša endažarmskyrtla.
Ef žetta er langvanandi vandanįl žarf stundum aš grķpa til skuršašgeršar og lįta fjarlęgja sekkina alveg.
Aš koma ķ veg fyrir stķflaša endažarmskyrtla
Žaš getur veriš erfitt aš segja nei žegar hundurinn snķkir viš matarboršiš. En meš žvķ aš gefa hundum mat sem žś boršar, getur žaš leitt til nišurgangs og linra hęgša , sem žrżsta ekki nóg til aš losa śr sekkjunum.
Hjį sķšhęršum hundum sérstaklega, geta kyrtlarnir stķflaš vegna hįranna ķ kring. Žetta getur ert endažarmssvęšiš, og stķflaš kyrtlana. Meš žvķ aš snyrta svęšiš ķ kringum endažarm hundsins, heldur žaš svęšinu hreinna, og ólķklegra er aš hann fįi żmis vandamįl.
)
